Oznacza to, że osoba lub rodzina opiekująca się niepełnosprawnym członkiem rodziny będzie mogła zająć się także innymi osobami niepełnosprawnymi i otrzymywać na ten cel środki z samorządu. Zaproponowane w projekcie zmiany określają minimalną liczbę pracowników socjalnych zatrudnionych w ośrodku pomocy społecznej. Jeden pracownik socjalny przypadać ma na 2 tys. mieszkańców, nie może być jednak mniej niż trzech pracowników socjalnych zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy. Maksymalna liczba osób lub rodzin, którą może zajmować się jeden pracownik socjalny to 50. W opinii autorów projektu pozwoli to na odpowiednie wykonywanie pracy socjalnej, która często z uwagi na brak czasu, ogranicza się do naliczania świadczeń pieniężnych. Projekt ustawy ma na celu wprowadzenie również takich instrumentów , które pomogą zmobilizować bezrobotnych do podjęcia pracy. W myśl proponowanych zapisów osoby bezrobotne, dla których zgodnie z postanowieniami kontraktu socjalnego, warunkiem otrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej jest przystąpienie np. do szkolenia czy stażu ,które w trakcie jego trwania przerwą uczestnictwo lub odmówią uczestnictwa w tego typu zajęciach, nie będą miały prawa do otrzymania zasiłku. Obecnie osoby, które korzystają z form pomocy społecznej, w chwili otrzymania propozycji zatrudnienia, tracą wszystkie uprawnienia. Ponieważ łączna wysokość świadczeń jest często zbliżona do najniższego wynagrodzenia, nie chcą podjąć pracy. Ponadto, od momentu zatrudnienia do otrzymania pierwszej pensji pozostają bez jakiegokolwiek źródła utrzymania. Dlatego w projekcie zaproponowano również, aby zasiłek okresowy można było pobierać przez trzy miesiące od podjęcia pracy. Ponieważ do projektu zgłoszono poprawki, projekt skierowano ponownie do komisji polityki społecznej i rodziny.