Niedawno ,na jednym z portalowych dzienników dostrzegłam wpis dotyczący „najlepszego portalu". Nie powiem, ciekawie się zapowiedziało, jednak...No właśnie: czy podanie informacji kto ile posiada „dziennych wejść" na portal, na  ile wyceniona jest bieżąca wartość, może wskazywać, że coś jest tym „naj"?

Spodziewałam się głębszej analizy, a właściwie znalazłam suchą informację o biznesowej strukturze. Bo czy zwykłego czytelnika obchodzi, że dany portal kosztuje więcej lub mniej? Czy to będzie wyznacznikiem, że chętniej wejdziemy na podane strony i przeglądając treść będziemy świadomie upierać się , że tak, to jest ten najlepszy? A może liczba wejść jest na tyle frapująca, że czytelnik nie może się bez niej obejść? Chyba , że założymy, że ważne dla niego jest sam fakt przebywania w tak „rozległym" towarzystwie, w którym dysputy toczy wyłącznie „ludek" i „lutek". To już w końcu argument.

Bo co stanowi o tym, że coś jest najlepsze? Reklama, zabiegi marketingowe czy może rzetelność i umiejętność zainteresowania ? A może to tylko taki wybieg, coś w rodzaju dyskredytacji konkurenta, który w swoje działania włożył więcej pracy i być może odebrał trochę pola działania? Co stanowi o tym, że lubimy zaglądać na konkretne strony i portale, dużym łukiem omijając inne? Zawsze wydawało mi się, że jest tych składowych wiele. Że to nie tylko szata graficzna, ale i język jakim się operuje. Że nie zaczepki , a możliwość rzeczowego przedstawienia zachęca lub zniechęca. Że...nie sposób wymienić wszystkiego.

Jedno jest pewne: jeśli ktoś z przekąsem twierdzi, że taki „regionalny Onet" niekoniecznie może się podobać, to albo koniecznie chce podnieść swoje „notowania', albo nie potrafi odnaleźć się w bieżącej rzeczywistości. Szkoda, bo w końcu zawsze jest jakaś przestrzeń, którą można wykorzystać. Nic nie jest takie samo i nic nie powinno być takie samo. A to co jest „naj" pozostawmy do oceny innym. W końcu jeśli udaje się wciąż trwać na rynku, to znaczy, że wykonana praca ma znaczenie i jest potrzebna. Nawet po to, by „lutek"i „ludek" mogli sobie „napsuć troszkę krwi". My , w rytm piosenki Wojciecha Młynarskiego po prostu „Róbmy swoje!".